จาก “แคร์นส์” (Cairns) ผมกลับมาถึงเมือง “บริสเบน” ที่ศูนย์กลางหรือเป็นจุดเริ่มต้นของการท่องเที่ยวครั้งนี้ของผม น่าแปลกที่ผมมีความรู้สึกยินดีต่อการได้กลับมาอยู่กับแสงสีของเมืองใหญ่ ร่างกายภายในตอบรับความสดชื่นและเบิกบานนี้อยากเห็นได้ชัด เหมือนประหนึ่งการได้กลับมาสู่บ้านที่คุ้นเคย แม้ว่าบริสเบนจะไม่ได้คึกคักฟูฟ่าเหมือนอยู่ที่ซิดนีย์ แต่ก็ทำให้หายคิดถึงชีวิตแบบเดิมๆ ได้บ้าง

        หากให้เปรียบก็เหมือนกับอาการกระหายน้ำหลังจากไปทำกิจกรรมอะไรมาหนักๆ นานพอควร ครั้นได้ดื่มน้ำเย็นๆ ก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ทั้งๆ ที่ถ้าดื่มน้ำไม่ได้แช่เย็นมันก็สดชื่นเหมือนกัน ต่างกันแต่ว่าน้ำเย็นเรียกความสดชื่นได้เร็วกว่าเท่านั้นเอง

        เมืองบริสเบนเป็นหัวเมืองทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลียที่น่าสนใจทีเดียว เมืองนี้ไม่ใหญ่โตนัก แต่ก็ไม่เล็กจนเงียบเหงา เป็นเมืองธุรกิจที่มีเค้าของความรุ่งเรืองรออยู่ไม่ไกลนัก ผู้คนยิ้มแย้มและมีมิตรไมตรี ที่สำคัญอากาศดีมากครับ

         เราตกลงกันว่าจะยังไม่เที่ยวชมเมืองบริสเบนทันที แม้มีเจ้าถิ่นรอให้บริการอยู่แล้วก็ตาม หากมีเป้าหมายอย่างอื่นเข้ามาแทรกรายการก่อน เนื่องจากไหนๆ เราก็ตั้งใจจะมาเที่ยวทะเลกันแล้ว และเพื่อให้รู้ซึ้งถึงทะเลของออสเตรเลียให้ลึกลงไปกลางใจเลยก็ต้องไปดูหลายๆ ที่เท่าที่เวลาจะมี ผมกับเพื่อนๆ จึงตัดสินใจเช่ารถขับไปเที่ยวยังชายฝั่งทะเลของออสเตรเลียที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากที่สุดอีกแห่งหนึ่ง นั่นก็คือ “โกลด์โคสต์” (Gold Coast) เมืองชายทะเลที่อยู่ห่างจากบริสเบนไปทางใต้เพียง 75 กิโลเมตรเท่านั้น ขับรถอย่างเพลิดเพลินราว 1 ชั่วโมงก็ถึงแล้ว เพราะถนนในออสเตรเลียราดยางอย่างดีเยี่ยม ทำให้ขับสบาย อีกทั้งมีป้ายบอกทางชัดเจน แค่คุณมีแผนที่แผ่นเดียวก็ไม่ต้องกลัวหลงแล้วครับ

         เราถึงโกลด์โคสต์เอาตอนบ่าย หลังเช็กอินเข้าพักในอพาร์ตเมนต์ที่ได้ติดต่อเช่าไว้ล่วงหน้าก็ออกมาเดินเล่นทันที โดยเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่พร้อมจะเล่นน้ำกันได้ทันทีหากต้องการ แต่ก็ไม่ลืมที่จะเตรียมเสื้อและรองเท้าลำลองไว้สำหรับการเข้าร้านอาหารดีๆ สักร้านที่ต้องการให้เราแต่งตัวดีสักหน่อย

       เราออกเดินตัดตรงลงสู่หาดทันที หาดทรายที่เลียบชายฝั่งของโกลด์โคสต์ไม่ขาวจนแสบตาเหมือนหาดทางภาคใต้บ้านเรานะครับ แต่เป็นสีเทาอ่อนๆ เม็ดเล็กละเอียดนุ่มเท้าดี

        โดยส่วนตัวผมรู้สึกว่าโกลด์โคสต์มีอะไรหลายๆ อย่างคล้ายชายหาดหัวหิน เมืองนี้มีความสงบ เหมาะสำหรับการมาพักผ่อน มีหาดทรายสีทองชมชื่อ โดยเฉพาะยามเย็นที่แสงของพระอาทิตย์ช่วงสุดท้ายของวันอันอบอุ่นจะสาดพรมไปทั่วหาดอันยาวเหยียด ให้ได้สะท้อนกับผืนน้ำทะเลที่มีคลื่นวิ่งเข้ากระทบฝั่งอยู่ตลอดเวลาคล้ายกัน

          หาดของโกลด์โคสต์ยาวถึง 70 กว่ากิโลเมตร ขนานไปกับชายฝั่งเว้าๆ แหว่งๆ กับมหาสมุทรแปซิฟิกเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ที่นี่มีแดดดี ท้องฟ้าสดใสถึง 300 วันต่อปี ซึ่งสำหรับฝรั่งที่บ้าแดดถือว่าเป็นสวรรค์เลยทีเดียว จึงกลายเป็นเมืองพักตากอากาศอันเลื่องชื่อมาก คนรักแสงแดด รักทะเล และรักโอโซนแบบชายทะเลจะไม่พลาดกันเลย โดยเฉพาะในช่วงหน้าร้อน ผู้คนจะแห่มากันอย่างหนาตา

          ผมเคยมาที่โกลด์โคสต์แล้ว 2 ครั้ง ครั้งแรกเมื่อราว 15 ปีที่แล้ว และครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3 ซึ่งห่างจากครั้งที่ 2 ถึง 10 ปี พบว่าโกลด์โคสต์เปลี่ยนแปลงไปมากเหมือนกัน ริมหาดมีคอนโดมิเนียมที่ออกแบบได้สวยงามน่าเป็นเจ้าของมากขึ้นกว่าเดิม คอนโดมิเนียมเหล่านี้ออกแบบเหมือนจะแข่งขันกันอยู่ในที แต่ละแห่งดีไซน์ให้มีระเบียงเปิดกว้างรับลมและแสงแดดมากที่สุด โดยเฉพาะแถวย่านบรอดวอเตอร์และเมนบีช ซึ่งนอกจากมีคอนโดฯ ที่พักอาศัยแบบขายขาดแล้ว ยังมีรีสอร์ตเกิดขึ้นมากมาย เนื่องจากน้ำในอ่าวบริเวณนี้สงบ เหมาะแก่การเล่นกีฬาทางน้ำ เช่น เรือใบ สกีน้ำ หรือเอาเรือออกไปตกปลาน้ำลึก ในที่นี้ผมขอแนะนำให้ซื้อทัวร์เรือท่องเที่ยวสักโปรแกรม เพื่อชมวิวของโกลด์โคสต์จากมุมที่มองจากทะเลเข้ามา รับรองว่าติดตาตรึงใจไปชั่วชีวิต

          10 ปีที่ไม่ได้ไปโกลด์โคสต์พบว่าความหนาแน่นของชุมชนมีมากขึ้น เห็นได้จากมีศูนย์การค้าขนาดใหญ่กว่าแต่ก่อน สินค้าและบริการมีมากประเภทขึ้น ร้านอาหารและภัตตาคารมีหลากหลายให้เลือก ขนาดร้านอาหารไทยยังมีไปเปิดให้คนชอบอาหารเอเชียได้ลอง ซึ่งข่าวว่าฮิตเสียด้วยสิ จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะไม่มีร้านอาหารจีน อิตาลี และญี่ปุ่น และแน่นอนชีวิตกลางคืนของที่นี่คึกคักพอที่จะให้คนขี้เหงาหายเหงาไปได้ในระดับหนึ่ง แต่ต้องนึกภาพว่ามันไม่ได้ใหญ่โตนัก ดึกหน่อยแค่สี่ทุ่มกว่าๆ คนก็เริ่มจางแล้ว เพราะต้องไม่ลืมว่าโกลด์โคสต์เป็นเมืองสงบ คนส่วนใหญ่มาที่นี่เพื่อต้องการพักผ่อนเงียบๆ กับครอบครัวมากกว่า

           “ตึกสูง” คงกลายเป็นสัญลักษณ์ของโกลด์โคสต์ไปแล้ว ยอดแหลมเฟี้ยวของตึกต่างๆ นับสิบยืนเรียงรายราวกับกำแพงยักษ์อยู่ริมหาด โดยมีระยะห่างตามกฎหมายออสเตรเลียอย่างเท่าเทียมกัน ไม่มีโรงแรม รีสอร์ต หรือคอนโดฯ ไหนได้รับอภิสิทธิ์ชนให้สร้างล่วงล้ำเข้ามาบนหาดทรายเม็ดละเอียดเนียนนุ่มเท้าได้ เพราะชายหาดเป็นที่สาธารณะ ทุกคนเป็นเจ้าของ จะมาปักร่มขายน้ำขายบริการนวดตัวแบบหาดในไทยแลนด์ไม่ได้ทั้งสิ้น

          ตึกสูงที่เด่นที่สุดต้องยกให้ย่านเซิร์ฟเฟอร์ส พาราไดซ์ ซึ่งเต็มไปด้วยอาคารสำนักงาน โรงแรมหรูหราราคาแพง ชอปปิงเซ็นเตอร์ที่นี่เจ๋งมาก ใครต้องการชุดว่ายน้ำสวยๆ แบบใหม่ล่าสุดก็เชิญได้เลยครับ รับรองต้องถูกใจ ราคาไม่โหด แต่ที่เด่นที่สุดตอนนี้คือตึก Q1 ซึ่งเปิดเป็นทางการไปหมาดๆ เมื่อสองปีก่อน มีความสูงถึง 322.5 เมตร จัดอยู่ในกลุ่มตึกสูงที่สุดของโลก

           ตึก Q1 แบ่งตัวเองเป็นทั้งที่พักที่มีอยู่ถึง 80 ชั้น โดยเว้นชั้นที่ 77 และ 78 ไว้เป็นจุดชมวิวและภัตตาคารลอยฟ้า ซึ่งสามารถเห็นวิวของโกลด์โคสต์ได้ถึง 360 องศา ที่ทำให้ทุกคนตื่นเต้นอีกอย่างหนึ่งก็คือลิฟต์ของที่นี่มีความเร็วสูงมาก ประชาสัมพันธ์ของตึกบอกว่าขึ้นไปชมวิวที่ชั้น 77 ใช้เวลาแค่ 43 วินาทีเท่านั้น อะไรมันจะเร็วขนาดนี้ และเขาก็ไม่ได้ให้ขึ้นไปเดินเล่นกันฟรีนะครับ รายการนี้ต้องเสียเงินด้วย

          ตามปกติคนที่มาเที่ยวโกลด์โคสต์มักจะแวะเที่ยวสวนสนุก 2 แห่งด้วย คือ ซีเวิลด์ และมูวี่เวิลด์ แต่ผมไปครั้งเดียวก็เกินพอ ยกเว้นมีเด็กหรือเพื่อนๆ ที่ยังไม่เคยไป

          เราตกลงกันว่าจะแวะซีเวิลด์และมูวี่เวิลด์ในวันขากลับเข้าสู่บริสเบน โดยแวะที่ซีเวิลด์ก่อนในภาคเช้า ซื้อบัตรที่ใช้เล่นเครื่องเล่นต่างๆ แบบเหมาจ่าย ยกเว้นการดำน้ำกับฉลามในตู้กระจก กับการให้ลงไปเล่นกับโลมา สองอย่างนี้ต้องจ่ายสตางค์ต่างหาก

        ในซีเวิลด์ก็เหมือนกับซีเวิลด์ที่อื่นๆ ในโลก คือเหมาะสำหรับเด็กและวัยรุ่นรักสนุก วัยผู้ใหญ่อย่างผมมักจะเฝ้าดูความสนุกสนานอย่างนั้นในร้านอาหารที่มีเครื่องปรับอากาศเย็นสบายมากกว่า เพราะจะให้ผมไปนั่งรถไฟตีลังกาเพื่อให้ท้องไส้ปั่นป่วนเล่น หรือปีนขึ้นไปเล่นสไลเดอร์ให้เสียวสะดือและเสื้อผ้าหน้าผมเปียกอีกต่างหาก ก็คงไม่ใช่ผมกระมัง ยิ่งให้ไปดำน้ำกับปลาฉลามก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย แม้จะเป็นคนรักการว่ายน้ำดำน้ำในท้องทะเลก็ตาม แต่กับเจ้าสัตว์กินเนื้อที่เราไม่รู้ใจมันแบบนี้ ห่างไว้เป็นดีที่สุดครับ!

          หลังอาหารกลางวันที่เราเตรียมเสบียงมาปิกนิกกันเสร็จเรียบร้อย เราก็แวะมูวี่เวิลด์ เพื่อให้เพื่อนที่ยังไม่เคยมาได้เที่ยวให้สมใจ

           สวนสนุกแห่งนี้จำลองความไร้เดียงสาของตัวเอกในการ์ตูนของวอลท์ดิสนีย์มาไว้เกือบหมด (อาจจะครบหมดทุกตัว แต่ผมจำไม่ได้เอง) และเพิ่มสีสันช่วงบ่ายไม่ให้ง่วงนอนด้วยขบวนพาเหรดและวงดนตรีดังสนั่นเร้าใจ เครื่องเล่นของที่นี่มีมากกว่าที่ซีเวิลด์ เพราะเขาไม่มีปลาฉลามเป็นแม่เหล็ก จึงมีเครื่องเล่นใหม่ๆ เข้ามาชดเชย เช่น การพาเหาะเร็วปานสายฟ้าแลบอย่างซูเปอร์แมน ใครอยากรู้ว่าเป็นอย่างไรต้องไปลองครับ

         กว่าเราจะกลับมาถึงบริสเบนก็ค่ำแล้ว แสงสียามราตรีของบริสเบนสวยงามและอ่อนหวานกว่าที่เคยเห็น และแล้วความรู้สึกเดิมๆ ได้กลับมาอีกครั้ง ความหิวกระหายสังคมเมืองเข้าจู่โจมผมอย่างปัจจุบันทันด่วน ผมไม่สามารถหาเหตุผลที่แท้จริงได้ว่า...มันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าความอยากถือสันโดษที่เกิดขึ้นบางครั้งบางคราว ยามเมื่อรู้สึกถูกเงาของงาน เงิน และความเร่งรีบ ขโมยเอาชีวิตผมไปจนหมดเรี่ยวแรง หรือบางทีแทบจะเรียกได้ว่าไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวันได้มาถึงจุดระเบิด และเมื่อมันระเบิดออกมา โลกกว้างที่โหยหาที่เปรียบเสมือนเป็นยารักษา จะเฉียบพลันหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับอาการสาหัสแค่ไหน ครั้นพอสร่างไข้ดีแล้ว วิญญาณของความเป็นคนเมืองใหญ่ก็กลับมาหาอีกครั้ง และครั้งนี้รุนแรงกว่าเดิม

        “ผมอยากกลับบ้านแล้ว” เป็นเสียงร้องที่ตะโกนกึกก้องอยู่เพียงภายในใจของคนว้าเหว่คนหนึ่ง
่...