ปีก่อนผมมีโอกาสมาเยือนเมืองน่านเมืองแพร่ในช่วงเปลี่ยนผ่านจากปีเสือสู่ปีกระต่าย  ผมพลาดหลายสิ่งหลายอย่างไปและยังคงคาใจอยู่จนวันนี้ โดยเฉพาะไฮไลต์อย่าง “ภาพกระซิบรัก” เมืองน่าน และ “สามล้อ” เมืองแพร่ 

        เมื่อได้ยินชื่อ “วังน้ำเขียว” เป็นครั้งแรกก็อดจะทำให้ยิ้มน้อยๆ และจินตนาการไปถึงว่าจะมีสถานที่ที่ชื่อวังน้ำแดง หรือวังน้ำส้มอีกไหม...

        ในฐานะอดีตนิสิตประวัติศาสตร์ที่มีความรู้เรื่องของวันวานอยู่บ้าง ผมมักจะสงสัยกับบางสิ่งบางอย่างที่ได้ร่ำเรียนมาว่าควรจะเชื่อโดยสนิทใจ หรือโต้แย้งกับประวัติศาสตร์ที่ถูกบันทึกเอาไว้หรือไม่ ซึ่งความเชื่อเหล่านั้นผมพิสูจน์ด้วยการไปเห็นกับตาตัวเอง ครั้งนี้ก็เช่นกัน หลังจากสมเด็จฮุนเซ็น นายกรัฐมนตรีกัมพูชาออกมาประกาศว่า “ปราสาทตาเมือนธมเป็นของกัมพูชา” ผมก็ไม่รอช้าที่จะเดินทางไปยังตำบลบ้านตาเมียง อำเภอพนมดงรัก จังหวัดสุรินทร์ เพื่อไปให้เห็นกับตาตัวเองว่าปราสาทตาเมือนธมอยู่ในเขตประเทศไทย หรือประเทศกัมพูชากันแน่!

         ทุกครั้งที่นึกถึง “อยุธยา” ก็มักจะนึกถึงโบราณสถานเก่าแก่และมรดกโลก ขณะที่ “อ่างทอง” ก็คงนึกถึงบ้านเกิดของ “ไชยา มิตรชัย” พระเอกลิเกขนตางอน จนมีคนชี้ทางสว่างชวนไป “พักเรื่องรบ พบเรื่องพระ...(ใหญ่)” ก็ถึงบางอ้อว่า 2 จังหวัดนี้ยังมีมุมใหม่มุมใหญ่รอเราอยู่

         งานมหกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกงานหนึ่ง คือ งานแสดงความก้าวหน้าทางวิทยาการ ความคิด และการสร้างสรรค์เพื่อการดำรงชีวิตอย่างผาสุกในอนาคตของหมู่มวลมนุษยชาติทั้ง 190 ประเทศที่มาร่วมกันจัดแสดง ณ นครเซี่ยงไฮ้ ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน นาน 6 เดือน เริ่มเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม-31 ตุลาคมนี้ ซึ่งก็คงผ่านตาคุณผู้อ่านมาบ้างแล้วทางสื่อต่างๆ ที่โหมประโคมทำข่าวกันอย่างครึกโครม